De afgelopen maanden heb ik al heel wat Mandala Activatiekaart‑readings mogen maken. Mijn unieke reading die ik in mei lanceerde, werd ontzettend goed ontvangen en ik vond het prachtig om te zien hoe mensen erop reageerden. Iedere kaart maak ik met aandacht, met zorg en met mijn perfectionistische kant die altijd wil dat het netjes, mooi en kloppend is.
Onlangs kreeg ik een bericht van iemand die mij had gecontact. Ze vertelde dat de kleuren van haar activatiekaart helemaal veranderd waren. Haar opmerking was goed bedoeld, maar ze gaf als tip dat ik misschien betere stiften zou kunnen gebruiken. En eerlijk is eerlijk: ik schoot meteen in de stress. Als perfectionist wil ik dat mijn werk klopt. Dat het mooi blijft. Dat mensen krijgen wat ik beloof. Dus ja, dat was even balen.
Toch kwam er meteen een gedachte bij me op misschien was de activatiekaart gewoon uitgewerkt. Misschien had zij iets afgesloten uit haar verleden, iets losgelaten, waardoor de kaart niet meer dezelfde functie had. Maar ik parkeerde dat idee snel, want ik wilde eerst weten wat er echt aan de hand was. Dus ik ging op onderzoek uit. Ik ben andere mensen gaan contacten die zo’n activatiekaart van mij hadden ontvangen. En wat bleek? Bij iedereen waren de kleuren nog precies zoals ik ze gemaakt had. Sommigen hadden de kaart zelfs bij het raam staan, in de zon, en zelfs daar bleef alles intact.
Ik had de kaarten bewust gelamineerd, zodat de kleuren mooier naar voren komen en beter behouden blijven. Dus technisch gezien zou er niets moeten veranderen. En toch was er bij deze ene persoon iets gebeurd wat ik niet kon verklaren. Ik ben zelf best nuchter, dus ik probeer dingen altijd logisch te benaderen. Maar dit vond ik bijzonder. Want waarom verandert één kaart, terwijl alle anderen perfect blijven?
Toen ik mijn inzicht terugkoppelde naar mijn klant, vertelde ze dat ze inderdaad al een deel van haar verleden had losgelaten en afgesloten. En toen viel alles eigenlijk op zijn plek. Soms gebeurt er iets wat je niet kunt verklaren met verstand, maar wat wel precies past bij het proces waar iemand in zit. Misschien was dit geen fout. Misschien was dit geen materiaalprobleem. Misschien was dit gewoon een teken dat haar activatie klaar was.
Het zette mij aan het denken. Over hoe mensen groeien. Over hoe iets dat je maakt soms meer doet dan je vooraf kunt bedenken. Over hoe een kaart niet alleen een kaart is, maar soms een stukje van iemands proces. En dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan dit werk. Dat het mensen raakt, in beweging zet, laat reflecteren en helpt om stappen te zetten die ze anders misschien niet hadden durven nemen.
Ik blijf nuchter, maar ik kan niet ontkennen dat dit bijzonder was. En misschien hoeft niet alles verklaard te worden. Soms mag iets gewoon zijn wat het is.
Liefs Naomi
