Er was eens een jonge monnik die naar zijn leraar ging en zei: “Meester, waarom overkomt mij al zo lang zoveel zwaars? Waarom lijkt het alsof het nooit eindigt? Wat heb ik verkeerd gedaan?”
De meester glimlachte, pakte een gladde riviersteen en legde die in de handen van de monnik.“Voel deze steen,” zei hij.
“Hij is glad, zacht, rond. Maar hij is niet zo geboren. Hij is gevormd door jaren van stromend water, door botsingen, door vallen, door schuren. Niet omdat de rivier hem wilde straffen, maar omdat de rivier hem wilde vormen.”
De monnik keek naar de steen en voelde de koelte ervan.“Maar meester,” zei hij, “waarom moet het dan zo lang duren?”De meester wees naar de rivier die langs de tempel stroomde.“De rivier stopt nooit. Niet omdat ze wreed is, maar omdat ze beweegt. Alles wat leeft, beweegt. Alles wat groeit, schuurt. Alles wat wakker wordt, wordt getest.”
Hij legde een hand op de schouder van de monnik.“Het leven geeft je geen lessen omdat je slecht bent. Het leven geeft je lessen omdat je klaar bent.
De steen wordt pas glad wanneer hij sterk genoeg is om niet te breken.”De monnik keek naar de rivier, en voor het eerst voelde hij geen weerstand, maar rust.“Dus,” zei de meester, “wanneer het leven je blijft raken, vraag dan niet: ‘Waarom ik?’
Vraag: ‘Wat wil dit mij laten zien?’
Want elke golf die je raakt, brengt je dichter bij je ware vorm.”
Liefs Naomi ⚘️
Minder weergeven
